ابن عبد الله بن جعفر ، و از فرزندان عقيل بن ابى طالب ، عبد الله بن عقيل و عبد الله بن مسلم ابن عقيل ، كشته شدند . و اين به روز دهم محرم بسال شصت و يكم بود . حسين وقتى كشته شد پنجاه و پنج سال و بقولى پنجاه و سه سال داشت . و جز اين نيز گفته‌اند . وقتى حسين كشته شد ، در تن او سى و سه زخم و چهل و سه ضربت بود . زرعة بن شريك تميمى دست راست او را ضربت زد . سنان بن انس نخعى نيز او را با نيزه بزد ، و از اسب فرود آمد و سرش را بريد . شاعر در اين باب گويد : كدام مصيبت با مصيبت حسين برابر است كه سر او بدست سنان جدا شد . » از جملهء انصار چهار كس با وى كشته شدند . و بقيهء مقتولان كه شمارشان را قبلا گفته‌ايم از ياران وى و از ساير مردم عرب بودند . مسلم بن قتيبه وابستهء بنى هاشم در اين باب گويد : « اى چشم ، بر خاندان پيمبر گريه و ناله كن . بر نه تن كه از نژاد على بودند ، و پنج تن كه از نسل عقيل بودند و پسر عم پيمبر ، عون ، برادر آنها كسى نبود كه او را بىوفا توان گفت . همنام پيمبر را نيز با شمشير تيز بزدند . بر بزرگ آنها نيز ناله كن كه بزرگ آنها چون ديگران نبود . خدا زياد را هر جا هست با پسرش و پيره زن چند شوهره لعنت كند . » عمر بن سعد بياران خود دستور داد تا اسب بر پيكر حسين برانند . و براى اين كار اسحاق بن حيوة حضرمى و چند تن ديگر مأمور شدند و اسب بر پيكر او راندند مردم غاضريه كه قومى از بنى غاضر بنى اسد بودند يك روز بعد از قتل ، حسين و ياران او را به خاك سپردند . عدهء كشتگان از ياران عمرو بن سعد در جنگ حسين عليه السلام هشتاد و هشت كس بود .